اول از همه با چشم شروع میشه
طوریکه
جذبش میشه بعد به فکر فرو می‌ره
جوری که
تو قسمت بعد بهش دست تکون میده
اونیکه
در آخر بهش مرگ رو نشون میده

منم افتادم تو این تله
هیچ آرایشی کم نمی‌کرد از زشتی این منظره
برام هر ثانیه حکم یک قرن رو داشت
من از کسی کمک خواستم که دست نداشت


نه نی اینجا هیچی دیدنی
تو شهر گشنه ها نی خبر از فروتنی
دلهای تاریک غریبه ان با روشنی
نه گوشی واسه شنیدن هست و نه حرف گفتنی



تا نپذیریش بهت نمیده معنی نه تا وقتی که تو تخیلاتت پرسه میزنی
مدام در حال بافتن خیالی دست نیافتنی میبافی دائما به دست داری یه میل بافتنی

نزار بهت کنه غلبه
نه دنبال جونت بلکه پی بند عصبه
زود میرسه بهت ، اونکه ی قدم عقبه
معمولا همیشه سخت ترین بخش اولین قدمه

من معتقدم به قدرت کلمه
مینویسم هر لحظه از اونچه که تو سرمه
هم اونکه رو حظورش مهر عدمه
نه ناخداست و نه جزو خدمه



مقصد اون نیست که فکرشو می‌کنی
که اینطور پی اش میدویی و مدام زمین میخوری
بی باکی اما بی فکر ،صیادی بی صید
چابکی چه سود وقتی که راه به راه کمین میخوری

نتیجه نمی‌ده با این رویه
اصلا بحث این نی که
حریف کیه یا چقدر قویه

هر چقدر دشمنه باهات هر چقدر که رفیقه
وقتی هدف نباشه این مهم نی چقدر دقیقه

تمرکز رو هدف مابقی حاشیه ست
زمان بگیر هر چی از دل ثانیه ست
همه میبینن مهم زاویه ست
مهم تجربه ست مدارک که به قدر کافی هست


بیا به سمت ما جایی که دل نخوادم راه میره پا طوری که دل نخواندم میده پا
ما رشد کردیم از زیر سنگ از دل خشونت ها واضح دیدیم که چه ها میکنه این موجود دو پا

ما پا برهنه های کف همین کوچه ها و
پایه های جامعه این یعنی ریشه ها
ما با ضرب هر تبر به دست بی ریشه ها
فهمیدیم سکون یعنی مرگ اندیشه ها