بعدِ من، این شهر هنوزم بی‌قراره
هر شب از دیواراش صدای انتظاره
من از اون نسلم که با زخمام بزرگ شد
هرچی رویا داشتم، زیر خاکسترش مرد
گفتم این راه آخرش شاید بهاره
دیدم این جاده فقط سمتِ غباره
هرکی گفت «فردا»، خودش دنبال فراره
هرکی موند از ما، هنوزم بی‌قراره
من زمین خوردم، ولی خاکم نکردن
چون هنوز این قلب، دنبالِ فراره
بعدِ من، اگه کسی از من بپرسه
بگو اون رفت، ولی ردش توی کاره

بعدِ من، بعدِ من، این شب ادامه داره
بعدِ من، بعدِ من، کی می‌مونه؟ کی میاره؟
اگه فردا رسید و من نبودم
بگو این راه، هنوزم رهگذاره
بعدِ من، بعدِ من، اسم منو صدا نزن
اگه دیدی من نبودم، جای منو شخم نزن
من فقط یه تکه از این قصه بودم که راهه
قصه تموم نمی‌شه، بعدِ من ادامه داره

من یه عمر از خودم پرسیدم «چرا؟»
چرا هرچی ساختم، افتاد از هم، چرا؟
چرا بعضی آدما نزدیک‌ترینن
ولی وقت رفتن، می‌شن دورترین‌ها؟
من دیدم لبخند، گاهی شکلِ زخمه
دیدم هر «خوبم» پشت خودش یه جنگه
دیدم آدم می‌تونه وسط جمع
تنها باشه، حتی وقتی خونه گرمِه
من از اون شب‌ها که خوابم نمی‌برد
از صدای فکرهایی که نمی‌مرد
از خودم که هر شبم گم می‌شدم باز
تا خود صبح، توی خودم می‌جنگید ساز
گفتن «آروم باش»، ولی آتیش زیاده
گفتن «ولش کن»، ولی زخما سر جاشه
هرکی از بیرون فقط ظاهر رو دیده باخته
هیچ‌کی نفهمید این سکوت از من چی ساخته
من هنوزم با خودم درگیرم اما
هرچی بردم، از خودم بود، نه از دنیا
اگه فردا یه نفر از من قوی‌تر شد
یعنی بی‌خود نرفتم این همه تنها
هوک
بعدِ من، بعدِ من، این شب ادامه داره
بعدِ من، بعدِ من، کی می‌مونه؟ کی میاره؟
اگه فردا رسید و من نبودم
بگو این راه، هنوزم رهگذاره
بعدِ من، بعدِ من، اسم منو صدا نزن
اگه دیدی من نبودم، جای منو شخم نزن
من فقط یه تکه از این قصه بودم که راهه
قصه تموم نمی‌شه، بعدِ من ادامه داره

یه زمانی فکر می‌کردم همه می‌مونن
بعد فهمیدم بعضیا فقط می‌گذرن
بعضیا میان که چیزی یادت بدن
بعد می‌رن و با خودشون یه شهر می‌برن
من به هر دستی که سمت من دراز شد
اعتماد کردم، آخرش دیوار شد
از یه جایی فهمیدم این دنیا سرده
هرچی نزدیک‌تر شی، گاهی مثل سنگ قبره
پس خودم موندم و خودم، وسطِ میدان
نه فرشته داشتم این‌جا، نه نگهبان
هرچی بودم، باختم، ساختم، شکستم
ولی هنوزم زنده‌م، همین یعنی من خستم؟
نه، هنوز اولشه، من تازه فهمیدم
که نباید واسه هرکی خودمو چیدم
اگه یه روز همه‌ی درها بسته شد
با لگد بازش می‌کنم، من هنوز امیدم
من هنوزم واسه فردا حرف دارم
واسه اون بچه که توی سینه‌م جا موند
واسه اون آدم که یه شب کم آورد
ولی صبحش پا شد و دوباره رپ خوند


بعدِ من، بعدِ من، این شب ادامه داره
بعدِ من، بعدِ من، کی می‌مونه؟ کی میاره؟
اگه فردا رسید و من نبودم
بگو این راه، هنوزم رهگذاره
بعدِ من، بعدِ من، اسم منو صدا نزن
اگه دیدی من نبودم، جای منو شخم نزن
من فقط یه تکه از این قصه بودم که راهه
قصه تموم نمی‌شه، بعدِ من ادامه داره