شهر، دود رویِ ریه، قصه رویِ شونه‌هامه
هر قدم، ردِّ سؤاله، هر نفس، ادامه‌نامه
آینه خسته‌ست از این‌که هر شبم غریبه باشم
زیرِ سقفِ آرزوها، سهمِ بارون، سایه باشم
دستِ خالی، جیبِ پاره، فکر اما بی‌کرانه
زخم اگر راهو ببنده، می‌شم آغازِ ترانه
من هنوز از تهِ تاریک، سمتِ خورشیدم دویدم
با هزار افتادن آخر، قد کشیدم، قد کشیدم

اگه شب، دیوار چید، من پنجره می‌سازم
از دلِ هر بغضِ سرد، شعرِ تازه می‌سازم
زندگی هرچی گرفت، باورم جا موند هنوز
تا نفس باقی بمونه، من خودم رو می‌سازم

وقت، مثلِ تیغِ کندی، رویِ تقویمم کشیده
خنده‌هامو دزد برده، گریه‌هامو کس ندیده
هر شکست، یه پله بوده، رو به سقفِ باورِ من
هر سکوت، یه دادِ خاموش، تویِ عمقِ حنجرِ من
من نه دنبالِ فرارم، نه اسیرِ انتقامم
زیرِ آوارِ زمونه، باز دنبالِ قیامم
آخرِ این کوچه شاید، نور دستامو بگیره
تا نفس هست، قصه‌ی من، رو به فردا پا می‌گیره

اگه شب، دیوار چید، من پنجره می‌سازم
از دلِ هر بغضِ سرد، شعرِ تازه می‌سازم
زندگی هرچی گرفت، باورم جا موند هنوز
تا نفس باقی بمونه، من خودم رو می‌سازم

ساعت از تکرارِ ثانیه، مفهومِ مردن می‌گه
عمر، میانِ مشتِ باد، از خودش رد می‌شه
آینه پرسید: «تو کی هستی؟»؛ اسممو یادم نبود
سال‌ها خودمو دویدم، آخرش آدم نبود
مرزِ بودن، خطِ باریکِ خیال و خاطره‌ست
هر یقین، زندونِ ذهن و هر سؤال، پنجره‌ست
ما فقط سایه‌ی نوری، روی دیوارِ زمان
تا یکی چشمش رو وا کنه، محو شیم از داستان

اگه شب، دیوار چید، من پنجره می‌سازم
از دلِ هر بغضِ سرد، شعرِ تازه می‌سازم
زندگی هرچی گرفت، باورم جا موند هنوز
تا نفس باقی بمونه، من خودم رو می‌سازم